GUL-E-SURKH
Gule Surkh — گل سرخ, "Red Rose" — was one of Afghanistan's most popular music groups of the 1980s. The band was formed within the music department of the Democratic Youth Organization of Afghanistan (DYOA), a cultural institution funded by the Afghan government. Its musicians were later salaried by the state to represent the art and culture of Afghanistan at festivals around the globe.
Beginning
The music department of the DYOA brought together many young musicians and singers. Gule Surkh was one of its bands. In 1983, Wajiha Rastagar joined at sixteen, after winning a youth talent competition at Kabul University. With her as lead singer, the band's core lineup took shape: Farid Rastagar as composer, singer and keyboardist, Amir Jan Sabori as lyricist and composer, Khalid Zaka on bass, Fahim Shamim on electric guitar and Farhad Faizi on drums.
From 1983, Gule Surkh performed dozens of times across Afghanistan, from Kabul to Mazar-e-Sharif, at hospitals, schools and military bases, often for audiences who had never seen a live band before.
Gule Surkh recorded and performed for Radio Television Afghanistan (RTA), whose broadcasts carried their music into homes across the country. Their songs, among them "Tu Gufta Budi," "Zari Zari" and "Agar Bedani," were played on radio nationwide.
Their sound drew on the synthesizer-driven pop then sweeping the world, combined with Dari lyrics and Afghan musical tradition — a form of Afghan pop that has been little heard outside the country.
TOURING
Gule Surkh performed internationally throughout the 1980s. In 1981 and 1982, before Wajiha Rastagar joined, musicians of the DYOA music department, among them Farid Rastagar, traveled alongside artists from across Eastern Europe through East Germany — Berlin, Leipzig, Rostock, Dresden, Schwerin — and Czechoslovakia.
In 1984 the band toured India, performing at festivals of ghazal and classical music. In September of the same year, Gule Surkh performed at the Youth Festival of Afghan-Soviet Friendship in Soviet Tajikistan, which brought together thousands of young people.
From July 27 to August 3, 1985, Gule Surkh performed at the 12th World Festival of Youth and Students in Moscow, an international gathering of some twenty-six thousand participants from 157 countries.
In 1989 they played at the International Asian Festival in Kazakhstan to an audience of approximately forty thousand people. In the same year, they represented Afghanistan at the 13th World Festival of Youth and Students in Pyongyang, North Korea.
Over the course of the decade, Gule Surkh performed in dozens of cities across Europe, Central Asia and beyond, in countries such as Tajikistan, Uzbekistan, Turkey and South Korea, including the ancient Silk Road cities of Samarkand and Bukhara.
AFTER 1992
In April 1992, as civil war reached Kabul, Wajiha and Farid Rastagar left Afghanistan with their three young children and eventually settled in Germany.
They continued their music in the diaspora as a duo. Wajiha Rastagar and Farid Rastagar recorded seven albums over the following three decades, touring for Afghan audiences across the diaspora.
For a generation scattered by war, their music became one of the few continuous threads back to the country they had left.
Ghame Gandom (1994)
Az Rahe Door Amadi (1996)
Khanaye Del (1999)
Hadja (2002)
Tri Rari (2005)
Ashiq Bedar Ast (2007)
Tarang (2024)
Az Rahe Door Amadi (1996)
Khanaye Del (1999)
Hadja (2002)
Tri Rari (2005)
Ashiq Bedar Ast (2007)
Tarang (2024)
THE CHILDREN'S ALBUMS
In 2004, the Rastagars produced Alocha, recorded with their youngest daughter Hadja, then six years old. It is the first children's album made for Afghan children. A second album, Yak Qese Taza — Peace Please, followed in 2010.
Alocha (2004)
Yak Qese Taza — Peace Please (2010)
Yak Qese Taza — Peace Please (2010)
گل سرخ
گل سرخ یکی از محبوب‌ترین گروه‌های موسیقی افغانستان در دههٔ ۱۹۸۰ بود. این گروه در بخش موسیقی سازمان دموکراتیک جوانان افغانستان، نهادی فرهنگی با بودجهٔ دولت افغانستان، شکل گرفت. نوازندگان آن بعدها از دولت حقوق می‌گرفتند تا هنر و فرهنگ افغانستان را در جشنواره‌های سراسر جهان نمایندگی کنند.
آغاز
بخش موسیقی سازمان دموکراتیک جوانان افغانستان نوازندگان و خوانندگان جوان بسیاری را گرد هم آورده بود. گل سرخ یکی از گروه‌های آن بود. در سال ۱۹۸۳، وجیهه رستگار در شانزده‌سالگی، پس از پیروزی در یک مسابقهٔ استعدادیابی جوانان در دانشگاه کابل، به گروه پیوست. با او به‌عنوان خوانندهٔ اصلی، ترکیب اصلی گروه شکل گرفت: فرید رستگار آهنگساز، خواننده و نوازندهٔ کیبورد، امیرجان صبوری ترانه‌سرا و آهنگساز، خالد ذکا نوازندهٔ گیتار باس، فهیم شمیم نوازندهٔ گیتار الکتریک و فرهاد فیضی نوازندهٔ درامز.
از سال ۱۹۸۳، گل سرخ ده‌ها بار در سراسر افغانستان، از کابل تا مزار شریف، در بیمارستان‌ها، مدارس و پایگاه‌های نظامی اجرا کرد؛ اغلب برای مخاطبانی که پیش از آن هرگز یک گروه موسیقی زنده ندیده بودند.
گل سرخ برای رادیو تلویزیون افغانستان (RTA) ضبط و اجرا کرد که برنامه‌هایش موسیقی آن‌ها را به خانه‌های سراسر کشور می‌برد. ترانه‌های آن‌ها، از جمله «تو گفته بودی»، «زاری زاری» و «اگر بدانی»، در سراسر کشور از رادیو پخش می‌شد.
صدای آن‌ها از پاپ مبتنی بر سینتی‌سایزر که در آن زمان جهان را فرا گرفته بود الهام می‌گرفت و با اشعار دری و سنت موسیقی افغانستان درمی‌آمیخت؛ گونه‌ای از پاپ افغانستان که بیرون از این کشور کمتر شنیده شده است.
تورها
گل سرخ در سراسر دههٔ ۱۹۸۰ در خارج از کشور اجرا کرد. در سال‌های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲، پیش از پیوستن وجیهه رستگار، نوازندگانی از بخش موسیقی سازمان دموکراتیک جوانان افغانستان، از جمله فرید رستگار، همراه با هنرمندانی از سراسر اروپای شرقی در آلمان شرقی (برلین، لایپزیگ، روستوک، درسدن و شورین) و چکسلواکی به اجرا پرداختند.
در سال ۱۹۸۴ گروه به هند سفر کرد و در جشنواره‌های غزل و موسیقی کلاسیک اجرا کرد. در سپتامبر همان سال، گل سرخ در جشنوارهٔ جوانان دوستی افغانستان و شوروی در تاجیکستان شوروی، که هزاران جوان را گرد هم آورده بود، به روی صحنه رفت.
از ۲۷ ژوئیه تا ۳ اوت ۱۹۸۵، گل سرخ در دوازدهمین جشنوارهٔ جهانی جوانان و دانشجویان در مسکو اجرا کرد؛ گردهمایی بین‌المللی‌ای با حدود بیست‌وشش هزار شرکت‌کننده از ۱۵۷ کشور.
در سال ۱۹۸۹ آن‌ها در جشنوارهٔ بین‌المللی آسیایی در قزاقستان برای حدود چهل هزار تماشاگر اجرا کردند. در همان سال، در سیزدهمین جشنوارهٔ جهانی جوانان و دانشجویان در پیونگ‌یانگ، کرهٔ شمالی، نمایندهٔ افغانستان بودند.
در طول این دهه، گل سرخ در ده‌ها شهر در اروپا، آسیای میانه و فراتر از آن اجرا کرد، در کشورهایی مانند تاجیکستان، ازبکستان، ترکیه و کرهٔ جنوبی، از جمله در شهرهای باستانی جادهٔ ابریشم، سمرقند و بخارا.
پس از ۱۹۹۲
در آوریل ۱۹۹۲، هنگامی که جنگ داخلی به کابل رسید، وجیهه و فرید رستگار همراه با سه فرزند خردسالشان افغانستان را ترک کردند و سرانجام در آلمان ساکن شدند.
آن‌ها موسیقی خود را در مهاجرت به‌صورت دونفره ادامه دادند. وجیهه رستگار و فرید رستگار در سه دههٔ بعد هفت آلبوم ضبط کردند و برای مخاطبان افغان در سراسر جهان کنسرت دادند.
برای نسلی که جنگ آن را پراکنده کرده بود، موسیقی آن‌ها یکی از معدود رشته‌های پیوند با سرزمینی شد که ترک کرده بودند.
غم گندم (۱۹۹۴)
از راه دور آمدی (۱۹۹۶)
خانهٔ دل (۱۹۹۹)
Hadja (۲۰۰۲)
Tri Rari (۲۰۰۵)
عاشق بیدار است (۲۰۰۷)
ترنگ (۲۰۲۴)
غم گندم (۱۹۹۴)
از راه دور آمدی (۱۹۹۶)
خانهٔ دل (۱۹۹۹)
Hadja (۲۰۰۲)
Tri Rari (۲۰۰۵)
عاشق بیدار است (۲۰۰۷)
ترنگ (۲۰۲۴)
آلبوم‌های کودکان
در سال ۲۰۰۴، خانوادهٔ رستگار آلبوم «آلوچه» را با کوچک‌ترین دخترشان، [Hadja]، که آن زمان شش ساله بود، تولید کردند. این نخستین آلبوم کودکانه‌ای است که برای کودکان افغان ساخته شده است. آلبوم دوم، «یک قصهٔ تازه — Peace Please»، در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
آلوچه (۲۰۰۴)
یک قصهٔ تازه — Peace Please (۲۰۱۰)
یک قصهٔ تازه — Peace Please (۲۰۱۰)
This Archive
This is a non-commercial preservation project.
Much of Afghanistan's recorded music from this period has been lost, scattered or destroyed. What survives exists largely in private collections, in degraded copies and in memory.
Much of Afghanistan's recorded music from this period has been lost, scattered or destroyed. What survives exists largely in private collections, in degraded copies and in memory.
The archive was founded by Thamina Rastagar-O'Rourke, daughter of Wajiha and Farid Rastagar, to keep their music and its history accessible to the generations that came after. It draws on the family's own recordings and photographs, archival RTA performances and contemporary press coverage, including articles from the Kabul New Times held by the University of Arizona Libraries.
The recordings gathered here are presented for historical and cultural preservation. Where information is incomplete or a recording is undated, that is noted. Corrections and contributions from anyone who remembers these performances are welcome.
All rights remain with their respective owners. If you hold rights to any material shown here and would like it credited differently or removed, please get in touch.
این آرشیف
این یک پروژهٔ غیرتجاری برای حفظ و نگهداری است. بخش بزرگی از موسیقی ضبط‌شدهٔ افغانستان در این دوره از میان رفته، پراکنده شده یا نابود شده است. آنچه باقی مانده، بیشتر در مجموعه‌های شخصی، در نسخه‌های فرسوده و در خاطره‌ها وجود دارد.
این آرشیو را تهمینه رستگار-اورورک، دختر وجیهه و فرید رستگار، بنیان گذاشته است تا موسیقی آن‌ها و تاریخچهٔ آن برای نسل‌های بعد در دسترس بماند. این آرشیو بر ضبط‌ها و عکس‌های خانوادگی، اجراهای آرشیوی رادیو تلویزیون افغانستان (RTA) و گزارش‌های مطبوعاتی همان دوران تکیه دارد، از جمله مقاله‌هایی از روزنامهٔ «کابل نیو تایمز» که در کتابخانه‌های دانشگاه آریزونا نگهداری می‌شوند.
ضبط‌هایی که در اینجا گردآوری شده‌اند برای حفظ تاریخی و فرهنگی ارائه می‌شوند. هر جا اطلاعات ناقص است یا تاریخ ضبطی مشخص نیست، به آن اشاره شده است. از اصلاحات و همکاری هر کسی که این اجراها را به یاد دارد، استقبال می‌کنیم.
تمام حقوق متعلق به صاحبان آن‌هاست. اگر حقوق هر یک از مطالب این آرشیو متعلق به شماست و مایلید منبع آن به شکل دیگری ذکر شود یا حذف گردد، لطفاً با ما تماس بگیرید.