GUL-E-SURKH
Gul-E-Surkh — گل سرخ, "Red Rose" — was an orchestra founded within the Art and Music Youth Club in Kabul, a cultural institution funded by the Afghan government. Its musicians were salaried by the state. It became one of Afghanistan's most popular music groups of the 1980s.
In 1983, Wajiha Rastagar joined the orchestra after winning a youth talent competition at Kabul University. She was sixteen. Over the following years the ensemble contracted from a large orchestra into a core band, with Wajiha as lead singer — the formation that Afghanistan came to know.
Gul-E-Surkh recorded and performed for Radio Television Afghanistan (RTA), whose broadcasts carried their music into homes across the country. Their songs — among them Tu Gufta Budi, Zari Zari, and Gol Bahar — were played on radio nationwide.
Their sound drew on the synthesizer-driven pop then sweeping the world, combined with Dari lyrics and Afghan musical tradition — a form of Afghan pop that has been little heard outside the country.
TOURING
Gul-E-Surkh performed internationally throughout the 1980s. In 1981 and 1982, before Wajiha Rastagar joined, the orchestra travelled with musicians from across Eastern Europe through East Germany — Berlin, Leipzig, Rostock, Dresden, Schwerin — and Czechoslovakia, with Farid Rastagar as lead singer.
In 1984 the band toured India, performing at festivals of ghazal and classical music. Wajiha Rastagar did not travel with them.
In the summer of 1985 the band performed at the XII World Festival of Youth and Students in Moscow, an international gathering of some twenty-six thousand delegates from more than 150 countries.
In 1989 they played at the International Asian Festival in Kazakhstan to an audience of approximately forty thousand people.
Over the course of the decade Gul-E-Surkh performed in dozens of cities across Europe, Central Asia and beyond — among them Tajikistan, Uzbekistan, Turkey, South Korea, and the ancient Silk Road cities of Samarkand and Bukhara.
AFTER 1992
In 1992, as civil war reached Kabul, Wajiha and Farid Rastagar left Afghanistan with their three young children and eventually settled in Germany.
They kept working. Performing as a duo, they recorded seven albums over the following three decades, touring for Afghan audiences across the diaspora. For a generation scattered by war, their music became one of the few continuous threads back to the country they had left.
Ghame Gandom (1994)
Az Rahe Door Amadi (1996)
Khanaye Del (1999)
Hadja (2002)
Tri Rari (2005)
Ashiq Bedar Ast (2007)
Tarang (2024)
Az Rahe Door Amadi (1996)
Khanaye Del (1999)
Hadja (2002)
Tri Rari (2005)
Ashiq Bedar Ast (2007)
Tarang (2024)
THE CHILDREN'S ALBUMS
In 2004 the Rastagars produced Alocha, recorded with their youngest daughter Hadja, then six years old. It is the first children's album made for Afghan children. A second album, Yak Qese Taza — Peace Please, followed in 2010.
Alocha (2004)
Yak Qese Taza — Peace Please (2010)
THIS ARCHIVE
This is a non-commercial preservation project. Much of Afghanistan's recorded music from this period has been lost, scattered, or destroyed. What survives exists largely in private collections, in degraded copies, and in memory.
The recordings gathered here are presented for historical and cultural preservation. Where information is incomplete or a recording is undated, that is noted. Corrections and contributions from anyone who remembers these performances are welcome.
گل سرخ
گل سرخ ارکستری بود که در چوکات کلپ جوانان هنر و موسیقی در کابل تأسیس شد؛ یک نهاد فرهنگی که از سوی دولت افغانستان تمویل میشد. نوازندگان آن از دولت معاش دریافت میکردند. این گروه به یکی از محبوبترین گروههای موسیقی افغانستان در دهه ۱۹۸۰ تبدیل شد.
در سال ۱۹۸۳، وجیهه رستگار پس از برنده شدن در یک مسابقه استعدادیابی جوانان در پوهنتون کابل، به این ارکستر پیوست. او شانزده ساله بود. در سالهای بعد، این مجموعه از یک ارکستر بزرگ به یک باند مرکزی و کوچکتر تبدیل شد که وجیهه آوازخوان اصلی آن بود — همان ترکیبی که مردم افغانستان با آن آشنا شدند.
گل سرخ برای رادیو تلویزیون ملی افغانستان (RTA) آهنگ ضبط میکرد و اجرا داشت، که نشرات آن موسیقی این گروه را به خانههای سراسر کشور میبرد. آهنگهای آنها — از جمله «تو گفته بودی»، «زاری زاری» و «گل بهار» — از طریق رادیو در سراسر کشور پخش میشد.
سبک موسیقی آنها از پاپِ متکی بر سنتیسایزر که در آن زمان جهان را فرا گرفته بود الهام گرفته و با اشعار دری و موسیقی سنتی افغانستان ترکیب شده بود — نوعی از پاپ افغانی که در خارج از کشور کمتر شنیده شده است.
تورها و اجراها
گل سرخ در طول دهه ۱۹۸۰ در سطح بینالمللی اجراهای زیادی داشت. در سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲، قبل از پیوستن وجیهه رستگار، این ارکستر همراه با نوازندگانی از سراسر اروپای شرقی به آلمان شرقی (برلین، لایپزیگ، روستوک، درسدن، شورین) و چکسلواکی سفر کرد که فرید رستگار آوازخوان اصلی آن بود.
در سال ۱۹۸۴ این باند به هند سفر کرد و در جشنوارههای غزل و موسیقی کلاسیک به اجرا پرداخت. وجیهه رستگار در این سفر با آنها نبود.
در تابستان سال ۱۹۸۵، این باند در دوازدهمین فستیوال جهانی جوانان و محصلان در مسکو اجرا کرد؛ یک تجمع بینالمللی با حضور حدود بیست و شش هزار نماینده از بیش از ۱۵۰ کشور جهان.
در سال ۱۹۸۹، آنها در فستیوال بینالمللی آسیایی در قزاقستان در حضور حدود چهل هزار تماشاچی اجرا کردند.
در طول این دهه، گل سرخ در دهها شهر در سراسر اروپا، آسیای مرکزی و فراتر از آن — از جمله تاجیکستان، ازبکستان، ترکیه، کوریای جنوبی و شهرهای باستانی راه ابریشم، سمرقند و بخارا — برنامه اجرا کرد.
پس از سال ۱۹۹۲
در سال ۱۹۹۲، همزمان با رسیدن جنگ داخلی به کابل، وجیهه و فرید رستگار همراه با سه فرزند خردسال خود افغانستان را ترک کردند و در نهایت در آلمان مستقر شدند.
آنها به کار خود ادامه دادند. این زوج در طول سه دهه بعد، به عنوان یک گروه دو نفره، هفت آلبوم ضبط کردند و برای مخاطبان افغان در سراسر دیاسپورا کنسرت اجرا کردند. برای نسلی که به دلیل جنگ پراکنده شده بود، موسیقی آنها به یکی از معدود پیوندهای مداوم با کشوری تبدیل شد که ترک کرده بودند.
غم گندم (۱۹۹۴)
از راه دور آمدی (۱۹۹۶)
خانهی دل (۱۹۹۹)
هدیه (۲۰۰۲)
تری راری (۲۰۰۵)
عاشق بیدار است (۲۰۰۷)
ترنگ (۲۰۲۴)
از راه دور آمدی (۱۹۹۶)
خانهی دل (۱۹۹۹)
هدیه (۲۰۰۲)
تری راری (۲۰۰۵)
عاشق بیدار است (۲۰۰۷)
ترنگ (۲۰۲۴)
آلبومهای کودکان
در سال ۲۰۰۴، خانواده رستگار آلبوم «آلوچه» را تولید کردند که با صدای کوچکترین دخترشان، هدیه، که در آن زمان شش ساله بود، ضبط شد. این نخستین آلبوم موسیقی است که برای کودکان افغان ساخته شده است. آلبوم دوم به نام «یک قصه تازه در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
آلوچه (۲۰۰۴)
(۲۰۱۰)یک قصه تازه
(۲۰۱۰)یک قصه تازه
این آرشیف
این یک پروژه حفظ و نگهداری غیرتجارتی است. بخش زیادی از موسیقی ضبطشده افغانستان در این دوره گم، پراکنده یا نابود شده است. آنچه باقی مانده است بیشتر در مجموعههای شخصی، کاپیهای بیکیفیت و در حافظهها وجود دارد.
ثبتهای جمعآوریشده در اینجا به منظور حفظ تاریخی و فرهنگی ارائه شدهاند. در جاهایی که معلومات ناقص است یا تاریخ ضبط مشخص نیست، یادداشت شده است. تصحیحات و همکاریهای هر کسی که این اجراها را به یاد دارد، پذیرفته میشود.